“நடன வடிவம் நமது அன்றாட சிந்தனையையும், அன்றாட உணர்வையும் அமைதிப்படுத்துகிறது. நமது அன்றாட உணர்வை அமைதிப்படுத்தும்போது நமது உடலும் மனமும் ஒன்றாக மாறியது. மனம், உடல் மற்றும் ஆன்மா மாற்றம் நடைபெறுகிறது. அது மௌனமாக இருக்கலாம், விருப்பமான இசையையும் நீங்கள் செய்யலாம்”, என்று மணிப்பூரில் பட்டோஹ் நடனத்தை நடத்துபவர் அகு தாரா கூறுகிறார்.
“நான் மரத்தின் அதிர்வைக் கேட்டு, அதிர்வுக்குள் மூழ்கி, மரமாகி, நான் ஒரு மனிதன் என்பதை மறந்து விடுகிறேன். நீங்கள் எதிரொலியைக் கேட்டால், நீங்கள் எல்லா நேரத்திலும் நடனமாடுவீர்கள், மேலும் உங்கள் இயக்கத்தின் ஆதாரம் அதிர்வுகளைக் கேட்பதுதான்.
மணிப்பூரின் SACH இல் நிகழும் Butoh பட்டறையானது, கதவுக்குள் நுழைவதற்கான நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொள்வது பற்றியது. நான் நுட்பமான ஆற்றலை உணர கற்றுக்கொள்கிறேன் மற்றும் வெப்பம், அமைப்பு வாசனையின் தீவிரத்தை உணர ஒரு மரத்தை கட்டிப்பிடிக்கிறேன். பாறைக்கும் அப்படித்தான். எங்களுக்கு அனுபவ அறிவு வழங்கப்பட்டது, உரை அல்ல. மரத்தின் எதிரொலியை நான் உணர விரும்பினால், நாம் மரத்துடன் தங்கியிருக்கிறோம், நின்று காற்றை உணருங்கள். வாசனை, தண்ணீரைத் தொடுகிறது, மனிதனுக்கு மனிதனுக்கும் கூட. மனிதர்களுக்கு ஒலி, வாசனை, வெப்பம், தீவிரம் உள்ளது. எண்ணற்ற பொருட்கள் உள்ளன, அந்த அதிர்வைக் கேட்க நீங்கள் உங்களைத் திறந்து கொள்ள வேண்டும், அது திறக்கும் ஒரு நடைமுறையாகும்,” என்று திரைப்படத் தயாரிப்பாளரும் தியானப் பயிற்சியாளருமான பங்கேற்பாளர் தியாம் சாவோபா கூறுகிறார்.
அகு தாரா – 35 வயதான புடோ நடனத்தின் உதவியாளர், தர்மசாலா, எச்.பி., சுபோடி புடோ அறக்கட்டளையில் கலை வடிவில் பயிற்சி பெற்றார். அவர் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக பயிற்சி செய்து வருவதோடு, புது டெல்லியில் முதலாவது சர்வதேச புடோ திருவிழாவை தொகுத்து வழங்கினார். சமகால நடனக் கலைஞரான சுர்ஜித் நோங்மெய்காக்பம் மூலம் அவர் மணிப்பூருக்கு வந்து, ஜப்பானிய நடன வடிவத்தை மணிப்பூரில் அறிமுகப்படுத்தினார்.
புடோ இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஜப்பானில் தோன்றியதாகக் கூறப்படுகிறது. Tatsumi Hijikata மற்றும் Kazuo Ohno அறியப்பட்ட புராணக்கதைகள் ஜப்பானில் உள்ள சமகால நடனக் காட்சிக்கு எதிரான எதிர்வினையாகத் தோன்றியது, மேற்கத்திய நாடுகளைப் பின்பற்றுவதை அடிப்படையாகக் கொண்டது மற்றும் சுய வெளிப்பாட்டிற்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்று ஹிஜிகாதா உணர்ந்தார். மேலும், ஜப்பானில் நடந்த போருக்குப் பின் நடந்த சூழ்நிலைகளில் சாட்சியாக இருப்பதும், எதிரொலிப்பதும், தனது சகோதரியை இழந்ததும், புட்டோவைப் பெற்றெடுத்ததாக நம்பப்படுகிறது. கசுவோ ஓனோவும் போரில் சண்டையிட்டு தனது பல சிப்பாய் நண்பர்களை இழந்தார். இருவரும் புடோவை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினர்.
முதலில், புடோ உடலின் புரட்சியாக வந்தது. ஹிஜிகாதா தனது உடலினை தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி செய்தார்; மறைக்கப்பட்ட போக்குகள், குழந்தைப் பருவத்தின் மறைக்கப்பட்ட நினைவுகள் மற்றும் அவரைச் சுற்றி இருக்கும் தொழுநோய் போன்ற பலவீனமான உடல் நிலைகளுடன் அது எதிரொலித்தது. அவர் நீண்ட நேரம் தியானம் செய்து, இறந்த சகோதரி தனக்குள் வாழ்வதைக் கண்டுபிடித்தார். இது பலவீனமான புடோவைப் பெற்றெடுத்தது. புடோ மற்ற இயக்கக் கலை வடிவங்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது, ஏனெனில் அது வலிமையைக் காட்டிலும் உடலின் பலவீனத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது.
அவர் மீண்டும் மீண்டும் நடனமாடினார். அவர் ‘அமைதியான வீடு’ மற்றும் ‘நோய்வாய்ப்பட்ட நடனமாடும் இளவரசி’ ஆகிய இரண்டு நடனப் பாடல்களையும் எழுதினார். ‘அமைதியான வீட்டில்’ அவர் தனது இறந்த சகோதரியுடன் நடனமாடினார், இருப்பினும், அவர் இன்னும் தனது சுயாதீனமான உணர்வார் தன்னைத்தானே கட்டியணைத்தார்; மேலும் இந்த பிணைப்பைத் தாண்டிச் செல்ல அவர் ‘சிக் டான்சிங் பிரின்சஸ்’ என்று எழுதினார், ஆனால் அவரது நடனத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவர் தனது 57 வயதில் இளமையாக இறந்தார்.
பல ஆண்டுகளாக, புடோ உலகம் முழுவதும் வித்தியாசமாக விளக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது. புடோ என்பது சுய வெளிப்பாடு அல்ல. இது வாழ்க்கை நடனம். அது ‘ஷிஷாவின் கலை’; ஜப்பானிய மொழியில் ‘ஷிஷா’ என்பது இறந்தவர்களின் ஆவிகள்.
‘ஷிஷா அவர்களின் வடிவங்களை அமைதியாக இன்னும் எல்லையற்றதாக மாற்றுகிறது. பூமியில் உள்ள பொருட்களின் வடிவங்களை அவர்கள் கடன் வாங்குவது அரிது.
எனவே, ஒரு ப்யூடோ நடனக் கலைஞர் ஆவியின் வடிவத்தை எடுத்து எல்லையற்ற மாற்றத்தைத் திறக்கிறார், இது எதையும் எல்லாவற்றையும் மிக எளிதாகவும் அமைதியாகவும் மாற்ற முடியும்.
